Charlotte

Charlotte

Hans en ik zijn heel gewoon begonnen. We leerden elkaar kennen op school, werden verliefd, namen onze tijd en gingen samenwonen toen we na school allebei werk vonden in de stad. Hij was knap, sportief, lief, rustig. Bij hem voelde ik me geborgen, niets kon fout gaan, hij zou altijd voor me zorgen. Niet dat er zoveel gezorgd moest worden, ik stond zelf mijn mannetje wel. Op het werk ging het goed, de bazen waren tevreden en ik klom stilaan op. We gingen samen veel sporten, bleven iets drinken achteraf, hadden het leuk. Na een paar jaar wilden we natuurlijk kinderen, en die kwamen er ook. Maar de eerste zwangerschap was heel moeilijk, ik ben heel ziek geweest. Ik lag dagenlang in de zetel, babyboeken te lezen. Hans leefde gewoon verder, ging sporten, sprak met zijn maten af. Hij at op zijn werk, dus ’s avonds aten we gewoon een boterham samen. Als ik al een hap door mijn keel kreeg en niet prompt overgaf tenminste. Ik had weinig contact met de buitenwereld, mijn moeder kwam wel eens langs, maar zeker niet dagelijks, en vriendinnen hielden het ook gauw voor bekeken. Druk, druk, druk hè. Als ik erop terugkijk, denk ik dat we elkaar toen verloren zijn. Uit het oog verloren.

Hans maakte geen verwijten, maar zag me ook niet meer staan. Ik voelde me een misselijk nijlpaard, allesbehalve vrouwelijk. En ik had zeker niks te vertellen, behalve wat in die babyboeken stond en wat er op tv was geweest. Toen Leentje geboren werd, was Hans erbij. Hij was heel blij met haar, heel trots. Maar blijven plakken om te helpen verzorgen zat er niet in, hij ging het gelijk met zijn maten vieren. Dus ik zat altijd maar thuis met die kleine, en rustig op ’t gemak iets lezen zat er ook niet meer in. Mijn leven bestond uit rondlopen met een krijsende baby, het huishouden tussendoor proberen gedaan te krijgen, bezoekjes aan de huisarts … Dat Hans dat allesbehalve boeiend vond was duidelijk. Hij zei niks, maar was altijd weg. Had ik ’s avonds wel behoefte aan aflossing, aan zelf eens buiten kunnen, aan iets nieuws, dat was dan pech. Na het eten trok Hans steevast zijn sportspullen aan en hij was de deur uit.

We begonnen meer en meer ruzie te maken. Ik kloeg dat hij geen aandacht had, hij trok zijn schouders op. Ik zeurde dat hij meer thuis moest zijn en hij bleef dan een avond ostentatief thuis. Aan het gamen, welteverstaan. Een gesprek leek er nooit meer van te komen. We hadden allebei wel het gevoel dat ik niks te vertellen had, maar ik had ook niks aan zijn belevenissen; met verhalen over vrienden van de sportclub moest hij bij mij ook niet afkomen.

Die ruzies begonnen stilaan allemaal op elkaar te lijken. Ik zeurde dat hij nooit thuis was, geen tijd voor ons maakte, hij maakte zich doodleuk klaar om weg te gaan, ik ging door het lint, begon te schreeuwen en te verwijten. En steeds vaker gaf ik hem daarbij een klap, een duw, bewerkte ik zijn schouders en rug met mijn vuisten. Dat was eng, want hij is zoveel groter en sterker dan ik, maar ik wou hem duidelijk maken dat ik wilde dat hij luisterde. Hij sloeg nooit terug, riep nooit, maakte zich gewoon los en vertrok. Het is mij nooit gelukt hem te doen luisteren.

Leentje is twee ondertussen. Een lief maar vermoeiend kind, dat erg hangt aan mij . Gisteren hadden we weer ruzie, en ik begon weer te roepen en te tieren. Maar in plaats van hem een mep te geven, gaf ik hem een klap met de koekenpan. Hij is gevallen, ik moest de ambulance bellen. En op de spoeddienst hadden ze het meteen door. Ze gaven het aan bij de politie. Gelukkig is hij maar licht gewond, maar ik schaam me dood. Niet omdat er nu politie bij betrokken is, maar omdat ik zo tekeergegaan ben. Ik had toch kunnen weten dat je man je zo niet liever gaat zien? Dat het zo niet terug wordt zoals vroeger, voor mijn zwangerschap.

Ik zou zo graag willen dat alles weer goed komt. Dat Hans en ik weer een echt koppel worden, zoals vroeger. Ik heb eens met 1712 gebeld. Om te weten hoe dat nu verder zal lopen, nu de politie weet dat ik Hans het ziekenhuis ingemept heb. En om te vragen of het ooit nog goed kan komen tussen ons? Zal hij me nog kunnen vergeven? Bij 1712 zeggen ze dat het goed kan komen, als we het allebei willen. Maar of Hans nog zal willen, zal nog moeten blijken. Ze hebben mij ook uitgelegd wat de politie en rechtbank verder met hun vaststelling gaan doen. Het lijkt mij vreselijk een rechter te moeten gaan uitleggen dat ik me niet kan beheersen. Maar misschien als ik kan aantonen dat ik wel moeite wil doen? 1712 heeft mij het adres gegeven van een organisatie waar ik een cursus zelfbeheersing kan volgen. Dat wil ik doen, zelfs als het voor het proces niet helpt, ik wil deze fout niet meer maken. Bij 1712 hebben ze gezegd dat ik altijd terug mag bellen, en ze hebben me een boel tips gegeven om geweld te vermijden. Ik heb nu toch een beetje hoop …
 


Bel en mail

In alle
vertrouwen

1712 is telefonisch te bereiken op het nummer 1712. Daarna kies je je provincie en je wordt doorverbonden.
Het gesprek is gratis. Het gesprek is discreet: jouw oproep naar 1712 verschijnt niet op de telefoonrekening en je hoeft niet te zeggen wie je bent.



Wat kan jij doen?

Ik maak geweld mee

Ik maak geweld mee

Niemand hangt graag de vuile was buiten. We voldoen allemaal liever aan het mooie plaatje van een gelukkig, vreedzaam, liefdevol...

Ik heb het geweld gezien of gehoord

Ik heb het geweld gezien of gehoord

Eigenlijk zou je het liever niet weten, wat er zoal gebeurt bij de buren, Maar eenmaal je toch iets weet, is er geen weg terug. Niets doen...

Ik sla. Met wie kan ik hierover praten?

Ik sla. Met wie kan ik hierover praten?

Soms groeien alle zorgen je boven het hoofd, wordt het allemaal teveel. Soms raak je de controle kwijt en begin je te slaan, ook op wie je...



22/11/2017

Campagne #VERTEDERDVERNEDERD doorbreekt taboe rond emotioneel misbruik in relaties

Naar aanleiding van de Internationale dag tegen intrafamiliaal geweld roept De Beweging tegen Geweld – vzw...

13/06/2017

Nieuwe campagne 1712: tegen partnergeweld bij ouderen

Er heerst een taboe bij het bespreekbaar maken van partnergeweld bij ouderen. De nieuwe campagne van 1712 richt zich...

26/01/2017

Slachtoffers van historisch seksueel misbruik kunnen met hun verhaal terecht bij een erkennings- en bemiddelingscommissie

Persbericht 26 januari 2017 - departement Welzijn Volksgezondheid en Gezin.
De huidige berichtgeving rond de...