Ann

Ann
55 jaar

Kijk, mijn vader is een gewetenloze psychopaat, een verloren zaak. Wat de psychiaters vertelden over Ronald Janssen, het was alsof ze het over mijn vader hadden.  Soms beweert hij dat hij ons nooit heeft aangeraakt, en ik denk dat hij dat zelf nog gelooft ook.  Hoe zijn familie nog kan slapen, zichzelf nog in de spiegel kan kijken?  Daar lig ik nog altijd wakker van.  In mijn ogen zijn ze ook schuldig.
- Ann

Ann vertelt:   'Zijn eigen grootmoeder had haar nog gewaarschuwd: trouw daar nooit mee.  Maar het was van moeten.  Mijn moeder was 16, en zwanger.  Het geweld is er altijd geweest, tot de muren vol bloed hingen.  Het was constant op eieren lopen, alles kon een aanleiding zijn.  Een fout woord, iets op het nieuws.  Hij heeft ooit een glazen vaas naar mijn kop gekeild omdat ik voor de tv liep tijdens de voetbalmatch. 

 ‘Mama was zijn eerste slachtoffer.  Nooit sloeg hij met de vlakke hand.  Hij haalde uit met zijn vuisten en schopte.  Ik heb hem honderden keren met zijn handen om mama’s nek gezien.  Op mijn 23ste heeft hij bijna elk botje in mijn lijf gebroken.  Ik was naar mijn lief gegaan, en niet naar de les.  Ik heb toen gevochten voor mijn leven in het ziekenhuis.  Poging tot moord, dat was het.

 

 ‘Ik heb klacht ingediend, alleen is daar niets mee gebeurd.  Ik zat in mijn laatste jaar rechten, was vooral daarmee bezig.  Bovendien, mijn vader kende de commissaris.  Die kwam toen bij ons thuis en zei: ‘ik begrijp wat je gedaan hebt.’  In die tijd ‘moeide’ de politie zich daar niet mee.  Een flik zei ooit over mijn moeder dat ‘als ze al zo lang bij hem was, ze het ook wel graag zou hebben’.  Natuurlijk wisten de mensen dat er bij ons thuis iets mis was;  Mijn grootouders langs vaders kant, mijn tantes, iedereen.  Wij waren nooit welkom op feesten, omdat mijn vader de vervelende dronkaard was.

 ‘Nu mijn moeder bij hem weg is, zijn ze er weer.  Maar nog steeds moet dat potje kost wat kost bedekt blijven;  Kijk, mijn vader is een gewetenloze psychopaat, een verloren zaak.  Wat de psychiaters vertelden over Ronald Janssen, het was alsof ze het over mijn vader hadden.  Soms beweert hij dat hij ons nooit heeft aangeraakt, en ik denk dat hij dat zelf nog gelooft ook.  Hoe zijn familie nog kan slapen, zichzelf nog in de spiegel kan kijken?  Daar lig ik nog altijd wakker van.  In mijn ogen zijn ze ook schuldig.

 Veel veranderd

 ‘Keihard is mijn moeder: op mijn trouw was ze er, alle ribben gebroken, maar ze zei niets.  Ze heeft mij gruwelijke verhalen verteld.  Tien maanden geleden is ze toch weggegaan.  Ze is van nul opnieuw moeten beginnen; weg uit het dorp.  Zwart-wit is zo’n situatie nooit.  Geen diploma, een kind en niemand om naartoe te gaan.  Wat moet je dan? Waarom zette ze nu die stap?  Hij begon heel dreigend te worden.  Ze vreesde echt voor haar leven, en hij zou het gedaan hebben ook.

‘We zijn naar de politie gegaan, en die hebben geluisterd.  Op dat vlak is er veel veranderd.  Er is veel mogelijk vandaag.  Maar het gerecht wil nog steeds niet mee.  Zoveel feiten zijn al verjaard, terwijl we nu pas de moed hebben om er iets mee te doen.  En die verdomde bewijslast.  Mama heeft foto’s die tonen dat haar neus en ribben meermaals gebroken zijn.  Dat zegt niks, beweert justitie, evengoed is ze gevallen.

 

‘Ik wens hem echt dood.  Zoveel kinderen worden aangereden door auto’s en hij zwalpt elke dag dronken met zijn fiets over de baan.  Ik had mijn moeder tot voor kort nooit zien lachen, er is geen straf die dat kan goedmaken.  Nu gaat het goed met haar.  Of ze bang is?  Vooral voor mij.  Hij neemt het mij kwalijk dat ze is vertrokken.  Mijn man weet dat als er ooit iets met mij gebeurt, eender wat, hij dat moet laten

onderzoeken.  Maar paranoïde ben ik niet, wel alert.  Al van kleins af.  Mijn man moet soms geduld hebben, ik kan snel van vrolijk naar triest gaan.  Maar ik heb geleerd om door te gaan.  En ik heb sterke voelsprieten.

 ‘Ik geef les, zesde middelbaar.  De leerlingen weten het, soms vertellen ze mij over hun thuis.  Dan luister ik.  Het zijn hun ouders, niet zij die beslissen.  Sommigen zetten de keten verder.  Ik kan ook choleriek zijn tegenover mijn kinderen.  Maar ik ben gered door mijn studies en het besef dat onze situatie niet normaal was.  Ik hoop dat als jongeren mij zien, ze beseffen dat ze er ook uit kunnen geraken.

Ann is vrijwilliger bij vzw Zijn, een beweging tegen geweld binnen vertrouwensrelaties;  www.vzwzijn.be
uit: De Morgen, 8 maart 2012

 Buurman:

 Ik ben de buurman  van Ann.  Ann maakte als kind mee dat haar vader haar moeder ongelooflijk veel sloeg.  Ook Ann zelf deelde al eens in de klappen.  Als Ann zegt ‘iedereen wist wat er bij ons gebeurde, niemand deed iets’ vind ik dat heel erg. Het klopt dat we het hoorden, dat we het wisten.  We probeerden Ann’s moeder Lydia te steunen.  We hielpen haar waar we konden, maar we waren zelf bang van Jean.  Je zou voor minder, hij was een echte bullebak.  Natuurlijk waren we om Ann ook bezorgd.  Maar we waren bang het bij de politie of jeugdrechter te melden.  Lydia ging niet weg bij Jean, wat hij ook deed.  En als wij Ann probeerden te laten beschermen, zouden ze dan Ann van Lydia afpakken?  Dat was een vreselijk vooruitzicht, Lydia deed zo haar best om Ann’s leven toch nog draaglijk te maken.  Ze kloeg nooit.  Ann vertelt zelfs dat haar moeder op haar trouwfeest was, al haar ribben waren gebroken maar ze zei niets.  We voelden ons machteloos als buren, als vrienden.  Nu wordt er meer over partnergeweld gesproken dan vroeger, de politie gaat er ook anders mee om.  Had ik toen maar geweten waar naartoe! 


Bel en mail

In alle
vertrouwen

1712 is telefonisch te bereiken op het nummer 1712. Daarna kies je je provincie en je wordt doorverbonden.
Het gesprek is gratis. Het gesprek is discreet: jouw oproep naar 1712 verschijnt niet op de telefoonrekening en je hoeft niet te zeggen wie je bent.



Wat kan jij doen?

Ik maak geweld mee

Ik maak geweld mee

Niemand hangt graag de vuile was buiten. We voldoen allemaal liever aan het mooie plaatje van een gelukkig, vreedzaam, liefdevol...

Ik heb het geweld gezien of gehoord

Ik heb het geweld gezien of gehoord

Eigenlijk zou je het liever niet weten, wat er zoal gebeurt bij de buren, Maar eenmaal je toch iets weet, is er geen weg terug. Niets doen...

Ik sla. Met wie kan ik hierover praten?

Ik sla. Met wie kan ik hierover praten?

Soms groeien alle zorgen je boven het hoofd, wordt het allemaal teveel. Soms raak je de controle kwijt en begin je te slaan, ook op wie je...



22/11/2017

Campagne #VERTEDERDVERNEDERD doorbreekt taboe rond emotioneel misbruik in relaties

Naar aanleiding van de Internationale dag tegen intrafamiliaal geweld roept De Beweging tegen Geweld – vzw...

13/06/2017

Nieuwe campagne 1712: tegen partnergeweld bij ouderen

Er heerst een taboe bij het bespreekbaar maken van partnergeweld bij ouderen. De nieuwe campagne van 1712 richt zich...

26/01/2017

Slachtoffers van historisch seksueel misbruik kunnen met hun verhaal terecht bij een erkennings- en bemiddelingscommissie

Persbericht 26 januari 2017 - departement Welzijn Volksgezondheid en Gezin.
De huidige berichtgeving rond de...